Gedicht

Van de hel naar de hemel

Ik zal je niet verlaten, verliezen evenmin
ik ga niet weg, ik blijf
op je wachten totdat de dood ons bindt

Met jouw hand op de mijne glijd ik
langzaam weg uit ons bestaan
op deze aarde, een laatste ogenblik

Dichterbij komt het, een helder licht
mijn naam roepend
in alle rust totdat de duisternis zwicht

Dood, bevrijd me van zwarte dagen
maar wees vriendelijk en zacht
ik ben al eens verslagen

Voorbij de barakken van de hel
de hemel tegemoet
de schemer treedt in, vaarwel

Ik zal je niet verlaten, verliezen evenmin
ik ga niet weg, ik blijf
op je wachten totdat de dood ons bindt


Ter nagedachtenis aan mijn opa Michiel Smit.
Opgepakt 21 oktober 1942, naar Kamp Vught gebracht.
Gestorven 15 februari 1943 aan de gevolgen van dysenterie
(zie ook historische informatie op www.nmkampvught.nl)

2 Comments

  • Yvonne Mooij

    Ontroerend….
    En nu ook jouw mooie boek dat een verhaal vertelt dat veel mensen die WO2 hebben meegemaakt en niet kunnen vertellen omdat het een groot gat heeft geslagen in hun hart en gevuld met verdriet, pijn, onmacht, stilte….

  • Maureen Smit

    Dank je voor je reactie Yvonne! De impact van deze gebeurtenis van zo’n immens grote omvang is generaties erna nog steeds een beetje voelbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *