Blog

Overtuigingen

Net als seizoenen, veranderen mensen ook. Of je nu wilt of niet. Het lichaam past zich sowieso aan. Die gaat vanzelf mee met de leeftijd waarin je zit. Hoe leuk is dat, hoef je niets voor te doen. Even los gezien van het feit dat we jong willen blijven van lichaam en geest en lichamelijk gezien alles in het werk stellen om de natuur tegen te werken. Of dat nu een dure crème is of dat je je wekelijks laat volstoppen met botox, we willen fit zijn, slank blijven en er minstens tien jaar jonger uitzien. Dat geldt tenminste voor veel mensen. De interne verandering is pas lastig, daar moet je wel wat voor doen. Als je wilt natuurlijk. Je kunt je ook volhardend vast blijven houden aan oude overtuigingen. Het zijn echter juist die overtuigingen die smeken om overboord gegooid te worden. Hoe ver durf je te gaan in het nemen van eigen verantwoordelijkheid? Hoe ver durf je te gaan met zelfonderzoek? Het is natuurlijk heel fijn als anderen om je heen de verantwoordelijkheid op zich nemen en veranderen, ten gunste van jou. Hoef je niets te doen. Wel de lusten niet de lasten. Maar wat als je ze blijft tegenkomen, de lastpakken, de dominante, extraverte, zelfverzekerde, profilerende, egocentrische, actieve, arrogante persoonlijkheden? En wat als je ze blijft tegenkomen, de onzichtbare, vriendelijke, introverte, rustige, ongenaakbare, argeloze,  initiatiefloze, passieve persoonlijkheden? Trekt de ene persoonlijkheid de andere aan? Bezitten we niet allemaal alle karakterkenmerken? Ik zou willen zeggen dat ieder mens licht en donker in zich heeft, zwart en wit, positief en negatief. Zou het kunnen dat als we bepaalde stukken in ons leven niet hebben uitgewerkt je continu dezelfde types tegenkomt? Dat deze types zich aan jou openbaren om iets aan je eigen type te doen? Wie het aandurft de donkere kant aan het licht te brengen kan uiteindelijk zien dat donker steeds lichter kan worden. Puur omdat het aan de oppervlakte is gekomen. Waarom? Omdat het zich wil laten zien. De overtuigingen die we onszelf in onze vroege kindertijd hebben opgelegd zijn vaak de ‘boosdoeners’ die steeds de kop op steken. Als je als kind het gevoel hebt gehad dat je niet werd gehoord of gezien zou je de overtuiging kunnen ontwikkelen dat je er niet toe doet en je je om die reden onzichtbaar opstelt. Een ander kind die zich niet gehoord of gezien heeft gevoeld zou zich in overdreven mate kunnen profileren om zich op die manier te laten zien. Als deze kinderen elkaar tegenkomen in hun verdere leven zouden er irritaties kunnen ontstaan. Simpelweg omdat ze elkaars tegenpolen zijn. Er kan jaloezie optreden omdat je ergens heus wel weet dat je graag wat van de andere karaktereigenschap zou willen bezitten. Nou, die heb je ook in je maar wordt overschaduwd door die oeroude overtuiging. Laat ik vooropstellen dat overtuigingen niet per se een ‘boosdoener’ hoeven te zijn. Je kunt ervoor kiezen het zo te laten en in de overtuiging te blijven zitten, simpelweg omdat dat veilig is. Om terug te komen op mijn eerdere opmerking over het feit dat we lichamelijk gezien de eeuwige jeugd willen bewaren. Als je overtuigingen weet te doorzien en hierdoor de balans in wit en zwart weet om te zetten in een meer gekleurd gebied en daardoor straalt, kan daar wat mij betreft geen dure crème of botox tegenop.
Maar goed, dit alles gezegd hebbende kan het natuurlijk heel goed zijn dat dit epistel is geschreven vanuit mijn eigen overtuiging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *